|
Nieodżałowany Stefan Kisielewski stworzył to genialnie trafne określenie bodaj w 1968 roku, za gomułkowskiej komuny, podsumowując intelektualne osiągnięcia i możliwości ówczesnych nominalnych władców kraju.
Dla wielu dojrzałych dziś ludzi tamte czasy to równie nieznany okres jak późny romantyzm albo wczesny feudalizm. Nic w tym zresztą dziwnego – nie każdy musi być historykiem, a podstawowa nauka pobrana w szkole ulatnia się, jeśli nie jest na bieżąco używana i utrwalana. Pragmatyczny czas początku XXI w. w Polsce wymaga od nas przede wszystkim zaradności, a dopiero w dalszej kolejności świadomości obywatelskiej i czynnego uczestniczenia w tak niedawno odzyskanej demokracji. Jesteśmy często zmęczeni, zdezorientowani atakującymi nas hasłami, rozczarowani poziomem ludzi, którzy powinni wskazywać rozwiązania i rządzić krajem.
Nie wymagam od mających mnie reprezentowac polityków czy urzędników nadludzkiej wiedzy i umiejętności. Są jednak pewne (dolne) granice poniżej których kończy się jakakolwiek przyzwoitość, a zaczyna się kompromitacja. I oto w naszym parlamencie odbywa się nieustanny festiwal głupoty i nienawiści.
|
 |
Wzajemne szkalowanie, oszustwa przy głosowaniach, lekceważenie posiedzeń, beznadziejne pomysły wygłaszane jak odkrycia...
To niestety nasza wina – takich ludzi wybraliśmy albo przez własną bierność pozwoliliśmy wybrać.
Ale dajmy spokój Sejmowi. Ośmiesza się na oczach narodu i niewiele może już mu pomóc. Przyjrzyjmy się jednak naszemu najbliższemu otoczeniu. Czy nie aprobujemy nie tylko dyktatury, ale i wszechobecności ciemniaków? Jako chłopiec bardzo nowoczesny niemal dzień w dzień dłubię w internecie. Czytam różne różności, tym dużo komentarzy i wypowiedzi na tzw. czatach. Może to jakiś zbieg okoliczności, ale poziom ogromnej części uwag pisanych przez internautów oraz ich znajomość ortografii są przerażające. Nawet nie najlepszy z języka polskiego Henio z mojej klasy (lata 50./60. – ciemniactwo) chybaby zemdlał, widząc to, co się wyrabia. Ale też jak mają utrwalać wiedzę dzisiejsi młodzi ludzie? Poprzez wykrzykujących slogany prezenterów telewizyjnych i radiowych? Najnowszy rodzynek złotoustego bałwana radiowego: „Nie wszystko złoto, co się świeci, nawet milczenie...”.
A i dyrektorzy bałwana nie pozostają w tyle, witając zebranych w sali imienia Osieckiego.
|
|
W zupełności rozumiem, że można nie wiedzieć, kim była Agnieszka Osiecka i pomylić ją z Osieckim, a nawet z Wiktorem Osiatyńskim. Ale z taką wiedzą trzeba trzymać się z daleka od instytucji kulturalnych. Okropne jest także to, że zanikają jakiekolwiek narzędzia kontroli,
czy dokształcania. Ciemniacy nie tylko panoszą się bezkarnie, ale też nie ma instancji, która powiedziałaby: kolego, ja cię uczyć każę. Strach mnie więc ogarnia, że kiedyś, za Stefana Kisielewskiego, w dobrym tonie było dawać odpór ciemniakom poprzez utrwalanie swojej wiedzy, kultury, oczytania, a dzisiaj już nawet nie da się wroga wskazać, bo ukrywa się on wszędzie, nie tylko „we wadzach”. I będzie naprawdę smutno, jeśli wszyscy zrównamy się poziomem z naszymi dzielnymi rolnikami, którzy widząc sąsiada Holendra, który na tej samej ziemi w tym samym klimacie osiąga sukces, zamiast podpatrzeć źródła jego powodzenia, podpalają mu obejście.
|