Odcinek 23.

Zaśnieżoną ulicą wolno toczył się policyjny radiowóz. Gruby gliniarz kierujący pojazdem podśpiewywał sobie kiwając się rytmicznie na fotelu. Była to jednak zupełnie inna melodia niż ta, która dobiegała z radiowych głośników.

– Bum bum! Ratatata! – podskakiwał grubas – Wy to teraz w radiu nareszcie na wszystkich stacjach gracie to samo – rzucił badawcze spojrzenie na Wałka.

– W zasadzie ma pan rację, ale jak dla mnie to wszędzie grają za wolne kawałki – Wałek wyzywająco spojrzał za okno samochodu, żeby sprawdzić czy aby na pewno jeszcze jadą.

– Bum bum! Ratatata ! Najgorzej to jak gadają, bo wtedy nie da się słuchać i nie słyszeć naraz. Wyczuwasz pan niuans? – kierowca podgłośnił radio i głosem stylizowanym na Armstronga zachrypiał

– I miss you, I love you? – popatrzył na Wałka zalotnie.

– O! Tutaj, niech mnie pan tu wyrzuci, na tym przystanku – Wałek odpiął pasy sygnalizując zamiar wysiadania. Samochód zjechał do zatoczki i stanął.

– Niech pan powie gdzie pan występujesz, to kiedy posłucham i wzrośnie wam słuchalność!

– Lepiej niech władza sama poszuka, a jak znajdzie to wzrośnie wam wykrywalność! – Wałek trzasnął drzwiami. Radiowóz oddalił się majestatycznie. Kiedy redaktor przykucnął aby zawiązać sznurowadło dostrzegł leżący na ziemi banknot, obok leżały dwa następne.

– O! Bum bum! Ratatata – schylił się i zaczął zbierać porozrzucane pieniądze. Dyrektor Słupkowski czuł się dzisiaj jakoś nie w sosie. Jak mawiają Rosjanie – Są takie dni że nie smakuje nawet wódka. Od godziny kręcił się po domu i sam nie wiedział czego mu trzeba. Niedawno dzwoniła do niego Agnes, żona prezesa i skarżyła się że Carramba, który wrócił już do domu, zwariował. Podobno strzela do swoich chińskich waz i nie mniej cennych obrazów, z broni myśliwskiej, a ona boi się też o siebie.

– A niech ją ukatrupi – pomyślał zwięźle.

– A może kuferek? – ten pomysł zdecydowanie rozjaśnił mu oblicze. Już po paru minutach siedział przy stole a przed nim stał otwarty czarny kuferek. Ostrożnie wyjął z niego stare radio o drewnianej obudowie , położył je przed sobą i włączył wtyczkę do kontaktu. Z magicznej skrzynki wydobył się dziwny dźwięk. Brzmiało to jakby trzy albo nawet cztery stacje radiowe nadawały na tej samej fali. Z urządzeniem wyraźnie było coś nie tak. Co jakiś czas następowała jednak przedziwna synchronizacja jazgotu i wtedy na chwilę okazywało się, że wszystkie cztery stacje grają ten sam utwór z play-listy. Tak, cudownie, takiego radia słuchał dyr. Słupkowski jeszcze w dzieciństwie, nawet odbiornik był ten sam. Bo to było jego autentyczne pierwsze radio. Powoli popadał w ekstazę, w tym kociokwiku można było usłyszeć jednocześnie strzępy jakiś reklam, łomot zderzonych ze sobą pop kawałków a czasami nawet fragmenty serwisu. Dyr. Słupkowski wyciągnął przed siebie obie ręce i zaczął najpierw powoli a potem coraz szybciej dyrygować.

Po chwili do ogólnej kakofonii dołączyła jego komórka – dzwonił Maszynista. Dyrektor odebrał telefon jedną ręką, drugą nie przerywając machania. Głos w słuchawce oznajmił – Mam ważną wiadomość, Ptasznik nie żyje. Całą noc przekonywałem go, aby uwierzył w świat dobra, piękna i szlachetności, zasad, cnót i moralności. Ptasznik nie żyje, narodził się nowy człowiek, Dobromir Ptasiński, mój duchowy brat i serdeczny przyjaciel. Słupkowski, który nie przestawał dyrygować, otarł łzy i wyszeptał – Jakie to piękne, jakie piękne.

---

Czas na uzgodnienia.
Wydaje mi się że w tych okolicznościach przyrody Hellen rzuci w diabły mięczaka Ptasińskiego(?)
Czy nie za dużo tych nawróceń?
Czy prezes Smolder-Carramba ustrzeli Agnes? A może ona jego?
Pomysłowy Gajowy nic nie wie o przemianie Ptasznika i zdaje się, że ma złe zamiary. Chyba że mu powiemy?
Zapraszam.