Spotkanie rozpoczęło się z prawie półgodzinnym wyprzedzeniem, trwało ponad dwie godziny i właściwie mogło trwać jeszcze dość długo... Było o czym rozmawiać.

Po dokonaniu prezentacji, podziękowaliśmy za wolę zmian oraz ich stopniowe wprowadzanie na antenę naszego ukochanego radia i przystąpiliśmy do przedstawienia naszych oczekiwań, choć ze świadomością ograniczeń, jakie na osobie dyrektora jednej z anten publicznego radia, spoczywają. Poruszyliśmy m.in. temat zmiany jingli, które odetną raz na zawsze Tę Trójkę od trUjki Laskowskiego, bo mimo nowych pasm (np. Tu Baron), owe jingle powodują jednoznaczne skojarzenia.

Sugestią była też zmiana logo (czyli powrót starego, najbardziej rozpoznawalnego znaku graficznego wśród polskich stacji radiowych), co jednak pozostaje chyba w galerii pobożnych życzeń, bo został zmieniony "wizerunek" całego radia, nie tylko Programu 3. Mówiliśmy o uporządkowaniu anteny z laskowskich misz-maszy o wszystkim i o niczym, powrotach audycji, lub ich odpowiedników oraz ludzi je prowadzących (m.in. Barbara Podmiotko, Anna Semkowicz, Jerzy Kordowicz, Sławomir Wierzcholski, Wojciech Ossowski), o odczuwanym braku dziennej obecności Piotra Kaczkowskiego, Kuby Strzyczkowskiego w popołudniowym ZD3, wydłużeniu i wyodrębnieniu Pulsu Trójki, na rzecz skrócenia ilości publicystyki w sobotę, w której tez brakuje nam kultury na poziomie tego co robiła Baszka Marcinik, monotonii pasm od 14:00 do 15:30 i od 19:00 do 21:00, (chodziło nam m.in. o autorskie audycje z różnymi gatunkami muzycznymi, a nie dominację jednej prowadzącej, prezentującej muzykę z jednego kręgu), powrocie Filmowego Klubu Trojki, czy wymieniania znów nazwisk realizatorów.

Podzieliliśmy się naszymi antypatiami do programów, które - naszym zdaniem - do radia takiego, jakim staje się coraz wyraźniej Trójka nie pasują i nie wnoszą nic interesującego, a raczej psują jej wizerunek.

Mówiliśmy o powrocie kubków Trójki, koszulek, a także inicjatywy Piotra Kaczkowskiego, który zapoczątkował serię płyt firmowanych przez Program 3, z najważniejszymi utworami poprzedniego wieku, pod nazwą "Jazda obowiązkowa" i "Minimax" (były dwie płyty, nie mylić z Minimax.pl!). Pan Dyrektor bardzo uważnie nas wysłuchał, po czym długo i cierpliwie tłumaczył co jest możliwe, a co możliwe nie jest, czasem ze względów formalnych, czasem finansowych, czasem ze względu na swoją wizję tej anteny. Niemniej z pełną życzliwością odniósł się do naszego "koncertu życzeń" i prosił o uwagi wszelakie, zarówno te in minus, jak i te, in plus. Pewne jest to, ze Krzysztof Skowroński, człowiek wielkiego uroku, naprawdę CHCE coś zrobić, by Program 3, program radia publicznego, był znów anteną dla inteligencji, anteną elitarną, anteną kultową.

Dziękujemy Panie Dyrektorze i trzymamy kciuki za Pańską determinację!

Joanna Grochowska

Dopisek redakcji: dużym wsparciem pozytywnych zmian na Myśliwieckiej okazują się być również dwie, obecne na spotkaniu asystentki Dyrektora Krzysztofa Skowrońskiego, osoby młode, aczkolwiek wychowanie na starym dobrym Programie Trzecim. Panie te pokazują, że tak łatwo reformom zboczyć na mamowce nie pozwolą.